Serdecznie zapraszam do sportowego sklepu.
Okres średniowiecza datujący się od upadku Cesarstwa Rzymskiego tj. roku
476 do końca XV wieku jest okresem rozkwitu chrześcijaństwa, a zarazem
upadku kultury fizycznej. Kościół głosił, że dbałość o rozwój fizyczny
ciała i o jego piękno jest rzeczą grzeszną. Zdrowie duszy a nie ciała
było w surowej ideologii chrześcijańskiej rzeczą najważniejszą.
Człowiek posiada jednak naturalną potrzebę ruchu i ta potrzeba nie była
kwestionowana.
Młodzi i starsi uprawiali biegi, pływanie i polowanie. Popularna była
gra w piłkę, kości , żeglarstwo i rybołówstwo. Rycerze na dworach pana
średniowiecznego zaprawiali się w ćwiczeniach w bieganiu, mocowaniu, w
skakaniu i pływaniu a przede wszystkim uczyli się jeździć konno w pełnej
zbroi i z bronią. Rycerze lubili popisywać się swoimi umiejętnościami,
sprawnością i siłą. Stąd popularność w tym czasie turniejów rycerskich.
Turnieje odbywały się na dworach książąt i królów , były uroczyste,
starannie przygotowane a o ich terminach wiedziano kilka miesięcy
naprzód. Mógł wziąć w nich udział każdy rycerz. Najbardziej atrakcyjnym
punktem turnieju była walka dwu przeciwnych ugrupowań. Każda drużyna
liczyła od 20 do 30 osób. Byli to rycerze na koniach. W takich walkach
często zdarzały się wypadki śmiertelne. Mniej niebezpieczne były walki
dwu rycerzy, z których każdy chciał ugodzić przeciwnika kopią w głowę
lub tułów. Walki rycerskie w niektórych krajach w okresie średniowiecza
odbywały się również na wodzie, w łodziach zazwyczaj pięcioosobowych.
W średniowieczu rozwijają się niektóre sporty wywodzące się z
dawnych zapasów o charakterze rytualnym jak na przykład sumo w Japonii czy
odbijanie drewnianą rakietą piłki z piórami/odpowiednik dzisiejszego
badmintona/. Mnisi buddyjscy propagują natomiast indyjskie ćwiczenia ciała i ducha pod nazwą yogi /dzisiejsza joga/.(Źródło)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz